Wielka Teoria Lesbijskiego Hard Rocka.

Jakiś miesiąc temu, kiedy na dobre wgryzałem się w tę (Never Turn Your Back on a Friend) płytę podczas podróży pociągiem relacji Częstochowa-Sosnowiec, ułożyłem sobie w głowie recenzję. Była to zgrabna recenzja, miała jednakże pewien istotny mankament w postaci błędnego Głównego Założenia, które zaś było takie, że oto wreszcie mamy poważny zespół hardrockowy z kobietą na wokalu. W moim chorym umyśle zaczęły kształtować się porównania z Grace Slick z Jefferson Airplane, w pewnym miejscu usłyszałem nawet duet wokalny (*), słowem: szaleństwo.
No niestety. Google po powrocie powiedziały, że wokalistka nazywa się Burke i jest mężczyzną.
Wielka Teoria Lesbijskiego Hard Rocka upadła.

Powinienem teraz napisać, że Budgie to taki fenomen, że lubią ich w Walii, w Anglii ktoś tam o nich podobno słyszał, w Stanach mają czterech fanów, a w Polsce są kultowi i nikt nie wie, jak to się stało (**). To i napisałem. Dodam jeszcze, że w roku bieżącym zespół dał bodaj dwanaście koncertów, z czego jedenaście u nas. Toteż sami rozumiecie, lubienie Budgie to patriotyczny obowiązek. Nie zapomnijcie ułożyć wielkiej flagi.

Przejdźmy jednak do rzeczy ważniejszych: atuty grupy.
Pierwszym, znanym już nam skądinąd (wstęp), jest wokalista o nietypowym głosie. Do zaakceptowania jego, nazwijmy to, umiejętności wokalnych wiedzie droga przez trzy odsłuchania albumu. Większy problem jest z jego aparycją, dlatego sugeruję osobom wrażliwym nieoglądanie zdjęć, które z całą brutalnością ujawniają, że pan Burke czas między nagrywaniem albumów i koncertowaniem umilał sobie chodzeniem do szkoły, w której koledzy z klasy bili go drewnianą ekierką i tłukli mu okulary na parapecie w kiblu. Powiedzmy dyplomatycznie, że widzieliście bardziej rock’n’rollowe postacie.
Drugim jest bas. Odpowiada za niego ten sam pan, co za wokal. I o ile jako wokalista wzbudza mieszane uczucia, o tyle jako instrumentalista sprawdza się znakomicie. Linie basu są wyraziste, wybijające się i naprawdę interesujące. Sam łapię się na tym, że częściej wsłuchuję się w nie, niż w partie gitary. Która również jest warta uwagi, o czym za chwilę.
A właściwie już.
Atut trzeci, czyli gitara. W „Baby Please Don’t Go” wywołuje przyjemne skojarzenia z DVD Led Zeppelin, częścią z Royal Albert Hall, by być precyzyjnym. W „Parents” pozornie leniwe, przejmujące zagrywki brzmią jak wyjęte z „Phoenixa” Wishbone Ash. Riffy są niesamowicie chwytliwe, niezależnie od tego czy pędzą na złamianie karku, jak w „Breadfan”, czy majestatycznie suną, jak w „You’re The Biggest Thing Since Powdered Milk” (***). Melodie akustyczne też dają radę i słucha się tego z przyjemnością.

Wady Never Turn Your Back on a Friend?
Jedna niewybaczalna. Perkusyjny wstęp do “You’re The…”. Perkusista ewidentnie poczuł się skrzywdzony, że poprzednia piosenka była całkowicie akustyczna i nie mógł sobie pobębnić, dlatego postanowił wysmażyć Najbardziej Gówniarskie Perkusyjne Solo W Historii Muzyki. Które rozwala, nawiasem mówiąc, nie tylko świetną piosenkę, ale i właściwie całą płytę (bo wypada toto mniej więcej w połowie albumu).
Jedna drobna. Obrobinę zbyt ogniskowe i z odrobinę przydługim refrenem (niezły wyczyn, jak na dwuipółminutowy kawałek) „Riding My Nightmare”. Da się to polubić, czepiam się.

Reasumując, przestańcie słuchać Breadfan w wersji Metalliki, która nie ma jaj (Metallica czy wersja?) i zapoznajcie się z pierwowzorem, by potem, tak jak Ass, umieścić tę płytę w swoim top 10. Byłbym zapomniał, bez skrupułów mogę wystawić mocne 9 i tym samym jeszcze bardziej wywindować średnią moich ocen. 

[A wszystko to z dedykacją dla Siły Dopingującej Assa Do Roboty.] 

 
A, jeszcze: słuchać w słuchawkach.
 
 
 
(*) W „You’re the Biggest Thing”, myślałem, że część od „What kind of a woman” śpiewa kto inny. Tym razem facet. Sami rozumiecie, nie od dziś król jest nagi, a Ass głóhy.
(**) Prywatnie podejrzewałbym Kaczkowskiego.
(***) Tak, tytuły piosenek to jedna z ich wad. Zaraz po nierokendrolowym wokaliście, ohydnych okładkach płyt i po tym, że nabrali mnie z tą wokalistką.